Category Archives: wir über uns

Murphy’s law for facebook status updates

Your wittiest status updates are bound to receive ignorant comments by the most irritating people on your friends list.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under funny, haha, wir über uns

Let’s make a rendez-vous.

cabaret

1 σχόλιο

Filed under das ist moderne Musik, I-go-to-shows, the good stuff, wir über uns

9 // Portishead – Third

p.head

Με τον ίδιο τρόπο που έναντι των προσδοκιών κατάφεραν να στοιχειώσουν (στο The Rip έπαιρνα τηλέφωνα απόντες φίλους) τους χιλιάδες ανθρώπους που τους είδαμε λάιβ σε ανοιχτό χώρο τον Ιούνιο στο βαρκελονέζικο Πριμαβέρα (κανείς δεν θα χαρακτήριζε τη μουσική και το σόου τους festival material) έτσι και με την κυκλοφορία του Third αποδείχτηκε πως εξέλιξαν τον ήχο τους, έσβησαν τον όρο τριπ χοπ από την ούγια παράγοντας συγχρόνως κάτι 100% δικό τους: να ένα από τα είδωλα της σημερινής γενιάς των 30 που οι νεότεροι δεν αποκαθήλωσαν.

Σχολιάστε

Filed under das ist moderne Musik, I-go-to-shows, the good stuff, wir über uns

Pattern Recognition: NYC

chloe

// Σχεδόν μια δεκαπενταετία σχεδόν μετά το Kids και τα πάντα στη Νέα Υόρκη φαίνονται ακόμα να περιστρέφονται ακόμα γύρω από την Chloë Sevigny: το ημιεξκλούσιβ μπαρ του αδερφού της, η γραμμή ρούχων της για το Οpening Ceremony (σκέψου την πιο hyped μπουτίκ), τα τεράστια μπίλμπορντς της για τα φτηνά αλλά χιπ Uniqlo (σκέψου γιαπωνέζικα Η&M), η πλέον συζητημένη ταινία του Τribeca Film Festival που ήταν αυτή του παλιού αγαπητικού της/σεναριογράφου του Kids, Harmony Corine – αμφιβάλλω αν υπάρχει άλλο it girl που έχει παραμείνει ρέλεβαντ για τόσο μεγάλο διάστημα.

//Κι εκεί που περιμένεις να κεφάρεις στα διάφορα μέρη τουλάχιστον με Santogold και MGMT, το μεγαλύτερο χιτ σε αυτή τη φάση στη Νέα Υόρκη είναι…οι Smiths. Τα κυριακάτικα Morrissey πάρτι στο Sway με dj τον (τόσο ΝYC) σχεδιαστή Benjamin Cho μαζεύουν ένα σχεδόν posh κράουντ (υπάρχει λέξη γι αυτό: εκφυλισμός), τα vintage μπλουζάκια Μοz είναι τα πλέον χαρντ του γκετ και γενικά η Αμερική ανακαλύπτει για άλλη μια φορά την Αγγλία.

// Πάντα απορούσα πώς διάολο στις ταινίες και στις σειρές οι πρωταγωνιστές, σε όποιο κομμάτι του Μανχάτταν και να βρίσκονται, βρίσκουν πάντα και αμέσως ταξί, άπαξ και σηκώσουν το χέρι τους. Μάλλον επειδή αυτή είναι…η πραγματικότητα! Μόνη εξαίρεση, να είναι Σάββατο βράδυ και να βρέχει. Κατά τα άλλα, τα ταξί είναι σίγουρα μια εμπειρία: δεν θα καταλάβεις λέξη από τα λεγόμενα του οδηγού και αν δεν του αρέσει ο προορισμός σου (case in point: το Μπρούκλυν) απλά θα σου πει δεν ξέρω πού είναι αυτή η οδός και θα κατέβεις να πάρεις άλλο. Αν κάθεσαι πίσω μπορείς πάντως να χαζεύεις infomercials σε οθονίτσα μεταξύ των δύο μπροστινών καθισμάτων, τα οποία στο δεκαήμερο που εγώ βρισκόμουν εκεί δεν ανανεώθηκαν με συνέπεια να φτάσω συχνά κοντά στην παράνοια όταν πια είχα δει τα διάφορα σποτς διψήφιο αριθμό φορών.

// To φιλοδώρημα στην Αμερική είναι κάτι σαν μόνιμο buzz στο πίσω μέρος του κεφαλιού, τουλάχιστον για μένα ήταν, αφού συνηθίζεται να αμοίβεις έξτρα την όποια υπηρεσία που σου παρέχεται οπότε πασχίζεις συνέχεια για την χρυσή τομή στο επιπλέον 15-20% και ένα σχετικά στρογγυλοποιημένο τελικό ποσό (ναι, ακόμα και στα ταξί). Αξίζει να αναφερθεί ότι στα μπαρ είναι άγραφος νόμος να αφήνεις τουλάχιστον ένα έξτρα δολλάριο για κάθε ποτό στη μπάρα αφού στα σερβίρουν.  

// Kαι στα χειρότερα καταγώγια (εμ, ένα μέρος που έχει έναν κόκορα από νέον πάνω απ´την είσοδό του λόγου χάριν) ο έλεγχος ηλικίας είναι αναπόφευκτος, οπότε αν κάποιος επισκέπτεται και είναι κάτω των 21 (γιατί οι underage locals έχουν όλοι fake IDs) θα περάσει φαντάζομαι πολύ βαρετές διακοπές.

4 Σχόλια

Filed under fashion rules, safe travels, the good stuff, wir über uns

Gossip folks

– …και έμαθα τέλειο κουτσομπολιό από τ_ν _ αλλά δεν πρέπει να το πεις πουθενά, μου’πε να το πάρω στον τάφο μου.

– Nαι καλά ομαδικός τάφος θα’ναι αυτός, για λέγε τώρα.

2 Σχόλια

Filed under dialoguing, funny, haha, wir über uns

Όττο

Otto

Δεν πρέπει να είχαμε δει καν μέχρι το τέλος το Raspberry Reich, ήταν παρ’ολ’αυτά άλλο ένα τέλειο απόγευμα από εκείνα τα γλυκά Χριστούγεννα του 2006. Είχαμε βγει για κάτι άσκοπες βόλτες στο PrnzlBerg και είχαμε ξυλιάσει τόσο που συζητάγαμε πως θα πετυχαίναμε τη ‘νοσηρή ζέστη’ στο σπίτι, όπου και μπήκαμε κάτω από τα σκεπάσματα με τα ρούχα, ο Δ, η J κι εγώ, καλοριφέρ στο φουλ και βάλαμε την ταινία. Ήμασταν στο παλιό σπίτι του Δ στο Βερολίνο το οποίο παραμένει το αγαπημένο μου απ’αυτά που με έχουν φιλοξενήσει εκεί, μάλλον γιατί ήταν εντελώς ρόκεντρόλ: ετοιμόρροπο και με έπιπλα μαζεμένα απ’το δρόμο. Ξαπλώναμε στο στρώμα – κρεβάτι και συζητάγαμε για: τους πιο σωστούς γκόμενους, σε τι μπαρ θα αρχίζαμε την βραδιά και τα χάι-λάιτς της προηγούμενης τρώγοντας χορτοφαγικά μπέργκερς ή σούπες με τόφου, στα πλαίσια ευγενούς καταπίεσης από την χορτοφάγο J. Ανάλογα πλαίσια δραστηριοτήτων τοποθέτησαν το Raspberry Reich στο μπάκγκραουντ – δεν μας αδικώ: οι πορνό σκηνές παραήταν λάιτ για να προξενήσουν την όποια έξαρση ενώ τα αναρχοακτιβιστικά μηνύματα πέφτανε καπως φλατ ή απλά δε δυνάμεθα να εντρυφήσουμε δεόντως.

Το «Otto; or, up with dead people» φαίνεται να μην παίρνει τον εαυτό του τόσο στα σοβαρά (ο τίτλος προδιαθέτει σχετικά) ή καλύτερα, κινείται εξ´ολοκλήρου στην σφαίρα του εξωφρενούς, στα κρέντιτς αναφέρονται οι Javier Peres και Τerence Koh (εμ, και η Μαρία Σάιμπερ) που προσδίδουν το απαραίτητο κοντεμποράρι αρτ κύρος, τα κουστούμια είναι Rick Owens (το ήξερα πριν το διαβάσω), o πρωταγωνιστής Jey Crisfar είναι ένα υπέροχο νέο ίντι it-boy και όλα αυτά νομίζω πως θα εξασφάλιζαν ένα ωραίο απόγευμα με φίλους κάτω απ’τα σκεπάσματα ή τουλάχιστον μια ταινία που θα’θελες να βρεθείς σε πάρτυ με αφορμή πρεμιέρα της.

Σχολιάστε

Filed under the good stuff, wir über uns

Φακ!

Το ΒΗΜΑgazino (circa 2002) συναντά το FREE – πριν την αναγέννησή του ως η Βίβλος του αθηναίου hipster (…) και εγώ προσθέτω στο πισί της δουλειάς άλλον έναν σελιδοδείκτη (στην νοητή κατηγορία «Stuff I love to hate») για τις λιγότερες παραγωγικές στιγμές προς το τέλος της εβδομάδας. 

2 Σχόλια

Filed under print media, wir über uns