Category Archives: I-go-to-shows

Let’s make a rendez-vous.

cabaret

1 σχόλιο

Filed under das ist moderne Musik, I-go-to-shows, the good stuff, wir über uns

9 // Portishead – Third

p.head

Με τον ίδιο τρόπο που έναντι των προσδοκιών κατάφεραν να στοιχειώσουν (στο The Rip έπαιρνα τηλέφωνα απόντες φίλους) τους χιλιάδες ανθρώπους που τους είδαμε λάιβ σε ανοιχτό χώρο τον Ιούνιο στο βαρκελονέζικο Πριμαβέρα (κανείς δεν θα χαρακτήριζε τη μουσική και το σόου τους festival material) έτσι και με την κυκλοφορία του Third αποδείχτηκε πως εξέλιξαν τον ήχο τους, έσβησαν τον όρο τριπ χοπ από την ούγια παράγοντας συγχρόνως κάτι 100% δικό τους: να ένα από τα είδωλα της σημερινής γενιάς των 30 που οι νεότεροι δεν αποκαθήλωσαν.

Σχολιάστε

Filed under das ist moderne Musik, I-go-to-shows, the good stuff, wir über uns

BCN_08-11.02.08.TXT

Το λάιβ στο Razz // Την περιοχή γύρω από το Razzmatazz την χαρακτήριζες και γκέτο, λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Παρασκευής οι δρόμοι της είναι γεμάτοι από παρέες νεαρών Ισπανών που καταναλώνουν τις τελευταίες ποσότητες φτηνού αλκοόλ πριν συνεχίσουν στα τριγύρω club. Έξω απ’το Razz υπάρχει ήδη η σχετική ουρά, την χαζεύουμε μέχρι να μας οδηγήσει η υπεύθυνη στα καμαρίνια, στα οποία εγώ δεν έχω λόγο να βρίσκομαι αλλά είμαι φιλοξενούμενος του Ευριπίδη και που θα με παρατήσει, στους δρόμους? (η γκεστ λιστ είναι γεμάτη) Το υπόλοιπο γκρουπ είναι ήδη εκεί, τα κορίτσια φοράνε τέλεια ρούχα και ο σαξοφωνίστας είναι πολύ συμπαθής, χαζολογάω με όλους γιατί βασικά χρειάζομαι distractions από το κύριο γεγονός: το ότι βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με τον τόσο ωραίο όσο ετεροφιλόφυλο 22χρονο μπασίστα. Κι έτσι ωραία τα περνάμε μέχρι την ώρα του λάιβ στο Pop bar, το οποίο πάει καλά: άνθρωποι πίσω μου τραγουδάνε το «Abroad», κάποιος με ρωτάει πως ονομάζεται το γκρουπ, τα νέα τραγούδια ακούγονται αρκετά δουλεμένα, 2 κορίτσια ζητάνε αυτόγραφο για μια φίλη τους που έλειπε, ακολούθως ο Ευριπίδης βάζει μουσική στον ίδιο χώρο και εγώ καταστρέφομαι γλυκά από τα φρι ντρινκς.

Το σπιτικό – sic – πάρτυ // O Ι. και η C. εκτός από κολλητοί φίλοι έχουν την ίδια μέρα γενέθλια (αν εξαιρέσεις την διαφορά δεκαετίας στην ηλικία) και τα γιορτάζουνε μαζί ρίχνοντας (δεν ξεχνώ: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου) ένα πάρτυ στο σπίτι του πρώτου. Όταν φτάνουμε οι μισοί καλεσμένοι έχουν ξεπεράσει το στάδιο της ευθυμίας, τα μισά ποτά καταλήγουν στο πάτωμα στα πλαίσια αφηνιασμένων χορευτικών, η μουσική είναι αυστηρά 60s (αμερικάνικη, γαλλική, ισπανική, αραβική), η C. φτιάχνει όντως τέλεια ντάκιρι, γιατί είμαι έτσι σε αυτήν ην φωτογραφία στον καναπέ και ποιος την έβγαλε?

Κυριακή στη Gracia // H Gracia φέρνει λίγο σε ελληνική επαρχία (ok, όχι αρχιτεκτονικά), οι δρόμοι μου θυμίζουν την Πάτρα και οι πλατείες την Σύρο αλλά κυρίως είναι αμόλυντη από τουρισμό, ευλογία για την Βαρκελώνη του σήμερα. Τρώμε τέλεια τάπας λιαζόμενοι κάτω από τον ήλιο σε πλατεία τύπου Μαβίλλη ενώ παραδίπλα ήσυχα πανκιά και χίπηδες με κιθάρες συνυπάρχουν ειρηνικά. Το βράδυ βλέπουμε το Juno, μας σφυροκοπά με indie αναφορές μα αξίζει μόνο για να δεις τον Michael Cera να ξεροκαταπίνει αμήχανα. Τρώγοντας ένα σάντουιτς με αυτό το φανταστικό ισπανικό προσούτο σε ένα καφέ κατόπιν σκέφτομαι πως είχα καιρό να χαλαρώσω τόσο σε Κυριακή.

Αdios //To brunch πριν την αναχώρησή μου δεν συμβαίνει ποτέ – φροντίζει για αυτό η ρετροσπεκτίβα Βανδή (highlighs: «Mη μου κλείνεις το φως», «Oι χωρισμένοι», «Πέεεεθανέεες») με συμπληρώματα Μαριάντας Πιερίδη και Ελεάννας Παπαιωάννου και μάλλον ο Θεός του καλού γούστου με τιμωρεί και υπάρχει λίγος περισσότερος κόσμος να περιμένει το Aerobus στην Πλάθα Καταλούνια, λίγη περισσότερη κίνηση στους δρόμους και τελικά χάνω την πτήση μου για λίγα οδυνηρά λεπτά – πολλές πανικόβλητες κλήσεις προς Μόναχο, λίγη τύχη και 80 ευρώ αργότερα και κατευθύνομαι σπίτι σε νέα πτήση μόλις μιάμιση ώρα αργότερα και το βράδυ γιορτάζουμε τα γενέθλια του Δ. όπως είχε κανονιστεί, με φαγιά, catching up στα νέα του σ/κ και πλάνα ενός ταξιδιού στο Λονδίνο με ήδη διψήφιο αριθμό φίλων και γνωστών.

Σχολιάστε

Filed under das ist moderne Musik, I-go-to-shows, safe travels, the good stuff, wir über uns

BCN_08-11.02.2008.JPG

razz 3

live evri 1

live evri 2

razz 1

razz 2

razz 4

house party

gracia

home

Σχολιάστε

Filed under das ist moderne Musik, I-go-to-shows, safe travels, the good stuff, wir über uns

Despinight*

Mεταξύ αυτής και της Rebound επιλέχτηκε η πιο upscale πρόταση για τη βραδιά.

billboard

22.42 Είμαστε εμφανώς ριγμένοι: από ένα τραπέζι 15 ατόμων μόνο εγώ και η Ν. μπορούμε να φτάσουμε νωρίς για να το κρατήσουμε. 22.52 «Δηλαδή εδώ δεν θα βλέπουμε καλά?» «Eεε..» «Εσείς στην Στανίση που καθόσαστε?» «Ουου, να, εκεί μπροστά» «Καλά και πως το’χατε κανονίσει?» «Έλα μωρέ ήταν κι αυτός ο φίλος της Π. που είναι ο πατέρας του βουλευτής – εξάλλου κι ο ίδιος κάθε μέρα εδώ ήτανε.» 23.35 Υπάρχει Red Bull – αυτό κι αν είναι! – κι εγώ που νόμιζα ότι μόνο ουίσκυ θα έβρισκα εδώ μέσα. 00.19 Η Σοφία Στρατή διασκευάζει PJ Harvey, αρχίζω να το καίω. 00.31 Ο Νίνο! Οι κοπέλες στο τραπέζι επευφημούν – οι τριγύρω hardcore μπουζουκόβιοι, όχι και τόσο. Γίνεται επίσης σαφές, ο συνδυασμός τζιν καμπάνας και βελούδινου σακακιού (δεν ξεχνώ: F.S. II) στιγματίζει ισόβια την στυλιστική εξέλιξη ενός ανθρώπου. 00.50 «Δυο πράγματα μόνο: να αγαπάτε το Θεό και να αγαπάτε τα παιδιά» (…) 1.10 Ένα σύμπλεγμα χορευτών κινείται αισθησιακά και εμφανίζεται στο βάθος η Δέποινα Bανδή ενώ παίζει η εισαγωγή του «Θέλω» – η Δέσποινα είναι φανταστική, σχεδόν rock ‘n roll! Το «Θέλω» δεν είναι κι άσχημο τραγούδι τελικά κι εξάλλου, τι θα ήταν το «Hung up» χωρίς το «Gimme, gimme, gimme»? 1.35 «Σύνδρομο στέρησης»! 1.52 «Τι να τα κάνω τα λεφτά»! Tι κρίμα που τα λοιπά τραγούδια από το νέο άλμπουμ που ακούμε είναι κάπως παμβάρετα. Tα παλιά χιτς απ’την άλλη έχουν περάσει πια στη σφαίρα του φανταστικού, αλλά και πάλι, γιατί τόση έμφαση στην καψούρα? Που’ναι τα χιτς-διεθνή-καριέρα? Γιατί άκουσα τα «Χριστούγεννα» στις 6 Γενάρη? 2.15 Βιώνουμε την αληθινά ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα πριν βγει ο Καρράς. Ένας τύπος με αλογοουρά (ναι, αλογοουρά το’λεγες το μαλλί του) ουρλιάζει «ΔΩΣΕ ΒΑΣΙΛΗΗΗ!» και εμείς διαπιστώνουμε πως παρόλα τα glossy εξώφυλλα της τελευταίας δεκαετίας ο κόσμος έχει έρθει σε πρώτη φάση για τον Καρρά. Φυσικά, μας πιάνει τρόμος. 2.33 «Έχει πάντως εντυπωσιακή φωνή.» «Βαρίτονος θα μπορούσε να χει γίνει.» 2.42 Η D. Vandi εμφανίζεται με κάποιο μακρύ φόρεμα, τα ντουέτα που ακολουθούν με βυθίζουν στην κατατονία. 2.55 Τι κακή επιλογή να πίνω vodka bull! Άπειρες τσίτες! Μα που νόμιζα ότι πάω, σε κάποιο πάρτι στη Rote Sonne?  3.04 SMS από τη Ρ. «Pou eiste? Eimai Pop, mipos vriskeste stin perioxi?» «Vandi (!)» «Yparxei thesi?» 3.15 Στην εποχή του Web 2.0 η εκδοχή του «Όλα τα μωρά στην πίστα» περιλαμβάνει 5-6 underprivileged που καταδιώκουν με τα κινητά ανά χείρας την σταρ για μια φωτογραφία 2 MP ενώ οι λοιποί συνδαιτημόνες διονυσιάζονται υπό τους ρυθμούς του «Ντάρι ντάρι» και ανάλογων ασμάτων. Αγαπημένος μας είναι ένας ευτραφής νεαρός με μια ψηφιακή στο χέρι που συνεχώς απωθείται από τους σερβιτόρους που εν προκειμένω εξασφαλίζουν στην αοιδό εκατοστά ζωτικού χώρου. Μέχρι την επέμβαση του Πέτρου Κωστόπουλου όμως, ο οποίος με σαφή περιπαιχτική και ελαφρώς ρατσιστική διάθεση (φορώντας όμως και τον μανδύα του ευεργέτη) κάνει 2 δρασκελιές από το πρωτοτραπέζιπιστα και απαθανατίζει ο ίδιος τον χοντρούλη δίπλα στο είδωλο του. Ο νεαρός είναι πανευτυχής, ενώ ο Μεγαλοεκδότης και η Καβαλιώτισσα χαχανίζουν. 4.35 Φορώντας πια το παλτό μου και ενω ο Καρράς  σφυροκοπάει ανελέητα παίρνει το μάτι μου κάποιον άνθρωπο στο διπλανό τραπέζι με δακρυσμένα μάτια, προφανώς από την πολύ καψούρα (sic). Ευτυχώς το πνεύμα έχει προ πολλού παραδοθεί στο οινόπνευμα κι έτσι δεν επεξεργάζομαι τη συγκεκριμένη πληροφορία σε εκείνη τη φάση.

*Copyright: K.M.

3 Σχόλια

Filed under das ist moderne Musik, I-go-to-shows, the good stuff, wir über uns

Δυσφήμιση

Μία από τις διάφορες (τουλάχιστον τρεις!) παραλλαγές της ίδιας – κατά βάση – συνομιλίας:

– … και γίνεται και αυτό το event στο bios απόψε με διάφορες μπάντες του εγχώριου scene που θα παίζουν unplugged, λέμε να πάμε εμείς, τι λες?

– Ωχ! Θα’ναι κι οι Mary and the Boy?

– Mπα, δε νομίζω.

– Τέλεια! Θα’ρθω μάλλον!

Σχολιάστε

Filed under das ist moderne Musik, dialoguing, funny, haha, I-go-to-shows

3. The Fiery Furnaces – Widow City

I want a restorative beer / so I can take my mind off these tears

cairo

Για δύο πράγματα μετανιώνω μετά από εκείνη τη νύχτα: που δεν θυμήθηκα να φωνάξω υπέρ του «I’m in no mood» όταν είχε φτάσει η ώρα των requests (αφού εξάντλησαν το Widow City) και που δεν ρώτησα την Eleanor τι σκατά σημαίνει αυτό το «Maria Anna Gamisou» στο «Up in the north», κατά την διάρκεια του chit chat μετά το λάιβ και ενώ πουλούσε στον Ι. το Τ-shirt της φωτογραφίας.

Σχολιάστε

Filed under das ist moderne Musik, I-go-to-shows, the good stuff, wir über uns