BCN_08-11.02.08.TXT

Το λάιβ στο Razz // Την περιοχή γύρω από το Razzmatazz την χαρακτήριζες και γκέτο, λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Παρασκευής οι δρόμοι της είναι γεμάτοι από παρέες νεαρών Ισπανών που καταναλώνουν τις τελευταίες ποσότητες φτηνού αλκοόλ πριν συνεχίσουν στα τριγύρω club. Έξω απ’το Razz υπάρχει ήδη η σχετική ουρά, την χαζεύουμε μέχρι να μας οδηγήσει η υπεύθυνη στα καμαρίνια, στα οποία εγώ δεν έχω λόγο να βρίσκομαι αλλά είμαι φιλοξενούμενος του Ευριπίδη και που θα με παρατήσει, στους δρόμους? (η γκεστ λιστ είναι γεμάτη) Το υπόλοιπο γκρουπ είναι ήδη εκεί, τα κορίτσια φοράνε τέλεια ρούχα και ο σαξοφωνίστας είναι πολύ συμπαθής, χαζολογάω με όλους γιατί βασικά χρειάζομαι distractions από το κύριο γεγονός: το ότι βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με τον τόσο ωραίο όσο ετεροφιλόφυλο 22χρονο μπασίστα. Κι έτσι ωραία τα περνάμε μέχρι την ώρα του λάιβ στο Pop bar, το οποίο πάει καλά: άνθρωποι πίσω μου τραγουδάνε το «Abroad», κάποιος με ρωτάει πως ονομάζεται το γκρουπ, τα νέα τραγούδια ακούγονται αρκετά δουλεμένα, 2 κορίτσια ζητάνε αυτόγραφο για μια φίλη τους που έλειπε, ακολούθως ο Ευριπίδης βάζει μουσική στον ίδιο χώρο και εγώ καταστρέφομαι γλυκά από τα φρι ντρινκς.

Το σπιτικό – sic – πάρτυ // O Ι. και η C. εκτός από κολλητοί φίλοι έχουν την ίδια μέρα γενέθλια (αν εξαιρέσεις την διαφορά δεκαετίας στην ηλικία) και τα γιορτάζουνε μαζί ρίχνοντας (δεν ξεχνώ: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου) ένα πάρτυ στο σπίτι του πρώτου. Όταν φτάνουμε οι μισοί καλεσμένοι έχουν ξεπεράσει το στάδιο της ευθυμίας, τα μισά ποτά καταλήγουν στο πάτωμα στα πλαίσια αφηνιασμένων χορευτικών, η μουσική είναι αυστηρά 60s (αμερικάνικη, γαλλική, ισπανική, αραβική), η C. φτιάχνει όντως τέλεια ντάκιρι, γιατί είμαι έτσι σε αυτήν ην φωτογραφία στον καναπέ και ποιος την έβγαλε?

Κυριακή στη Gracia // H Gracia φέρνει λίγο σε ελληνική επαρχία (ok, όχι αρχιτεκτονικά), οι δρόμοι μου θυμίζουν την Πάτρα και οι πλατείες την Σύρο αλλά κυρίως είναι αμόλυντη από τουρισμό, ευλογία για την Βαρκελώνη του σήμερα. Τρώμε τέλεια τάπας λιαζόμενοι κάτω από τον ήλιο σε πλατεία τύπου Μαβίλλη ενώ παραδίπλα ήσυχα πανκιά και χίπηδες με κιθάρες συνυπάρχουν ειρηνικά. Το βράδυ βλέπουμε το Juno, μας σφυροκοπά με indie αναφορές μα αξίζει μόνο για να δεις τον Michael Cera να ξεροκαταπίνει αμήχανα. Τρώγοντας ένα σάντουιτς με αυτό το φανταστικό ισπανικό προσούτο σε ένα καφέ κατόπιν σκέφτομαι πως είχα καιρό να χαλαρώσω τόσο σε Κυριακή.

Αdios //To brunch πριν την αναχώρησή μου δεν συμβαίνει ποτέ – φροντίζει για αυτό η ρετροσπεκτίβα Βανδή (highlighs: «Mη μου κλείνεις το φως», «Oι χωρισμένοι», «Πέεεεθανέεες») με συμπληρώματα Μαριάντας Πιερίδη και Ελεάννας Παπαιωάννου και μάλλον ο Θεός του καλού γούστου με τιμωρεί και υπάρχει λίγος περισσότερος κόσμος να περιμένει το Aerobus στην Πλάθα Καταλούνια, λίγη περισσότερη κίνηση στους δρόμους και τελικά χάνω την πτήση μου για λίγα οδυνηρά λεπτά – πολλές πανικόβλητες κλήσεις προς Μόναχο, λίγη τύχη και 80 ευρώ αργότερα και κατευθύνομαι σπίτι σε νέα πτήση μόλις μιάμιση ώρα αργότερα και το βράδυ γιορτάζουμε τα γενέθλια του Δ. όπως είχε κανονιστεί, με φαγιά, catching up στα νέα του σ/κ και πλάνα ενός ταξιδιού στο Λονδίνο με ήδη διψήφιο αριθμό φίλων και γνωστών.

Σχολιάστε

Filed under das ist moderne Musik, I-go-to-shows, safe travels, the good stuff, wir über uns

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s