Κάπως έτσι θα ακούγονταν οι Knife αν έγραφαν 100%, απενοχοποιημένα ποπ τραγούδια (στο Bunny πχ. νομίζεις ότι κάνουν παραγωγή στην Γκουέν Στεφάνι και, ναι, that’s a good thing). Η αποκάλυψη της χρονιάς και ο καλύτερος δίσκος ηλεκτρικής ποπ εδώ και καιρό μπορεί μόνο να επισφραγίσει το εξής: Swedes do it better.
Ποιος θα το φανταζόταν ότι το 2008 τα – ξεχασμένα από τον θεό των 90s – club kids θα χόρευαν και πάλι, η φωνή του Άντονι θα αντηχούσε ως και στο πιο απομακρυσμένο dancefloor ενώ η πιο *hot* θηλυκή παρουσία πάνω σε σκηνή θα ήταν άντρας.
H μουσική των Department of Eagles (και των Grizzly Bear κατ’επέκταση) μου θυμίζει καλογυαλισμένο αρτ νουβό έπιπλο: προσεγμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, ακτινοβολεί θαλπωρή και μια τέτοια διαχρονικότητα που θα ταίριαζε και στο πιο μοντέρνο σαλόνι.
Με τον ίδιο τρόπο που έναντι των προσδοκιών κατάφεραν να στοιχειώσουν (στο The Rip έπαιρνα τηλέφωνα απόντες φίλους) τους χιλιάδες ανθρώπους που τους είδαμε λάιβ σε ανοιχτό χώρο τον Ιούνιο στο βαρκελονέζικο Πριμαβέρα (κανείς δεν θα χαρακτήριζε τη μουσική και το σόου τους festival material) έτσι και με την κυκλοφορία του Third αποδείχτηκε πως εξέλιξαν τον ήχο τους, έσβησαν τον όρο τριπ χοπ από την ούγια παράγοντας συγχρόνως κάτι 100% δικό τους: να ένα από τα είδωλα της σημερινής γενιάς των 30 που οι νεότεροι δεν αποκαθήλωσαν.
Ένα πιθανό θέμα-πρόκληση για διδακτορική εργασία θα μπορούσε να είναι ο εντοπισμός των πολυάριθμων σαμπλ στον δίσκο αυτό και ο προσδιορισμός του αλγορίθμου εκείνου που συνδυάζοντας τα οδήγησε στο ιδιοφυές τελικό αποτέλεσμα.
…Και ξαφνικά οι Avalanches δεν μας λείπουν τόσο πολύ.
Η αποδόμηση – και ο επαναπροσδιορισμός του αρχετυπικού ποπ τραγουδιού. Τα τρακς του Nouns είναι χτισμένα πάνω σε θόρυβο και βρώμικα ριφς, τα φωνητικά είναι σποραδικά και ασαφή – κι όμως το τελικό αποτέλεσμα είναι παραπάνω από ηλιόλουστο.
Xωρίς να αποκλίνουν από τις avant ρίζες (η Λιζ Μπουγάτσου άδει φεγγαροκρουσμένα πάνω σε διαστημικά και τράιμπαλ beats) παράγουν έναν εγκεφαλικά χορευτικό δίσκο – το House Jam δε, ανήκει αδιαφιλονίκητα στα σινγκλ της χρονιάς.
Δύσκολο να μείνει κάποιος ασυγκίνητος από τη σύμπραξη για την οποία συνέκλιναν με σχόλια υπερθετικού βαθμού οι (σπανίως τόσο ταυτιζόμενες) απόψεις τόσο δισκοκριτικών όσο και ροκ πιτσιρικαρίας.
Aυτό που κάνει εντύπωση στο ντεμπούτο των φινλαδών δεν είναι η άνεση με την οποία η Olivia Merilahti πηδάει από genre σε genre – από ποπ πανηγύρι σε εύθραυστη γυναικεία ευαισθησία και από εκεί σε συννεφιασμένη Polly Jean Harvey – αλλά πώς κάθε φορά νομίζεις ότι βρήκες το στυλ που της ταιριάζει – μέχρι το επόμενο τρακ του άλμπουμ.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχε αυτό το άλμπουμ ήταν το release date του – πόσο καλύτερα θα ταίριαζε σε νύχτες Ιουλίου σε κάποια αθηναική βεράντα! Ο ήχος των Strokes, της αρχής της δεκαετίας, ή καλύτερα, ίχνη αυτού, με εξίσου μικρές δόσεις world στοιχείων και μία effortless συνεργασία δίνουν τον πιο απρόσμενα (καλό) ποπ/ροκ δίσκο της χρονιάς.
