Πέρασα σχεδόν ένα χρόνο προσπαθώντας να καταλήξω σε ποια κατάσταση ταιριάζει καλύτερα η ζεστή αυτή (αλλά όχι απαραίτητα αψεγάδιαστη) φωνή και οι νωχελικές ενορχηστρώσεις τις οποίες ντύνει - χιονισμένα πεζοδρόμια, το ποτάμι την άνοιξη, νύχτες ιουνίου ή σε πρωινά φθινοπώρου μέχρι που διαπίστωσα ότι ήταν απλά η αφορμή για να επιστρέφω σε αυτό το άλμπουμ.
1 σχόλιο
Δεκεμβρίου 19, 2008 σε 6:23 μμ
μπράβο, προσυπογράφω όσα λες…